هوا سرد شده است. و من دوباره جاني تازه را در خود احساس

مي كنم. سرما خوردن را دوست دارم. چون زمستان ها سراغم

مي آيد. وقتي بيرون رفتم و ديدم سرما دارد در بدنم نفوذ مي كند،

 يك نفس عميق كشيدم. و اين زيباترين تنفس زندگيم بود. خورشيد

 را در زمستان دوست دارم. آدم ها را در زمستان بيشتر دوست دارم.

اصلا  ثانيه هايم را به اميد آمدن زمستان مي گذرانم.
نمي دانم چرا آدم ها اينقدر عجله دارند. دكتر كه مي رفتم، توي خيابان

 همه  داشتند مي دويدند. به ساعتشان نگاه مي كردند... اما زمان

 براي من كش مي آيد.
                                                                                                                در امتداد يك خيابان دراز بوديم و در انتهاي آن يك گنبد فيروزه اي رنگ      

 زيبا مي ديدم. دوست دارم آن گنبد را در يك گوي مي انداختم و براي

خودم نگه مي داشتم. اما ماشين پيچيد به طرف ديگر و گنبد فيروزه اي

 ناپديد شد.
پني سيلين، آنتي بيوتيك، ويتامين ث، استامينوفن، سرماخوردگي ،

شربت سرفه و چند تا قرص ديگر را بايد بخورم. چقدر از قرص بدم مي آيد...
                                                                                                           هنوز موفق نشدم كه زير باران راه بروم و هروقت مي آيد من در خانه هستم.
                                                                                                            پنجره را باز مي كنم، نفس عميقي مي كشم. و بوي باران و خاك

و گرد و غبار و دود و هر چيز ديگر را با هم فرو مي كنم. لذت زندگي

يعني اين. نفس بكش... باران مي آيد. چقدر حس زمستان قشنگ است.

صداي خس خس بخاري كوچك آدم را ياد شب يلدا مي اندازد.
هنوز باران مي آيد...
ببار...
ببار....