به هر کس که می رسم سلام می کنم..........

دلم عجيب گرفته...                                                        
نمي دونم حرفي واسه گفتن دارم يا نه...
اصلا چرا ما فقط مي خوايم حرف بزنيم...
فكر كنم بايد بگم دلم هيچي واسه گفتن نداره....
نه... راستي راستي دلم خيلي حرف داره اندازه ي يك دنيا ... اندازه
يه خورشيد... اما دلم عجيب گرفته خيلي عجيب ...
اصلا شايد يه اشك مي خواد... يه بغض... يه دل باز ....
شايد يه شعر ... نمي دونم اما اين روزا دل آدم زياد مي گيره نمي دونم چرا...
يه احساس بي خود يهو به آدم دست ميده كه دلش مي خواد داد بزنه بگه بابا يكي نيس
بياد منو از اين بيخودي نجات بده...
گاهي اوقات يه چيزي آدمو غرق مي كنه تو خودش يه چيزي كه انگار بهت ميگه
هر كاري كه مي كني بي خوده درس، وبلاگ، نمي دونم هر چي...
خيلي اين حس به آدم دست ميده يه چيزي مثل:
من نه منم نه من منم...

فعلا...

 

آي كامي كامي

كامي در بيست و سي سرگردان است
دست كامي لاي گيت بيست و سي گير كرده است
ميكروفون رحم نكرده است به او
آي كامي كامي
چه كسي گفت كه موهايت كم پشت شده
چه كسي گفت كه تو طرف حزب اصولگرهايي
آي كامي كامي
غم سنگيني بود
از تو در حادثه فاجعه ها
يك خبر مي خواهيم
آي كامي كامي
بيست و سي در انتظاري كهنه است
آي كامي كامي با سراپاي دلت باور كن
ما تو را  مي خاوهيم
باز هم نام تورا مي جوييم
گيوه ها را وركش
راز روييدن موها با توست
با نواي خوش گزارش هايت
هم سفر اخبار باش
ما را بار دگر كامران باش

مواظب باش نتركي

من در طلوع گل ياسي پشت انگشت هاي تو بيدار خواهم شد....

شبي از شب ها تو مرا گفتي شب باش         

من كه شب بودم و شب هستم و شب خواهم بود

به اميدي كه تو فانوس نظرگاه شب من باشي

گفتته بودم شعر مي گم دلم مي خواهد يه چند تا شعرامو بنويسم شما هم نظر بدين حالا يكي شون اينه:

نو را مي بينم

زيباست...

لابلاي شاخه ها

چشمكي از خورشي

چه صفايي دارد...

بوي نمناك رطوبت جاريست

هر درختي بر باد

قصه ها مي گويد

وسعت گنجشك ها

يك ترانه بر درخت

پاك مي بينم آب

نرم نرمك مي رود

تا لب درياچه عشق

شور ادراك نماز در تنم پيچيده

دست بردم در آب

خنك آب چه احساسي به من مي بخشد

نور احساس

هوايي تازه

چادري پر معنا

دانه هاي تسبيح

در طواف

مست از عشق

به خود پيچيده

ذهنم از شهر هياهو خالي

سينه ام مي شكافد از شوق

قامت عشق

چه نمازي

وه چه شيرين است...

سقوط هواپيمايي ديگر باز هم جوانان اين مرز وبوم را به يار رساند...

هيچ وقت نتوانستم بفهمم شهيد چيست؟...

اما يكي از اين شهيدان را امروز در مدرسه ما تشعييع كردند او فرزند معظم سرايدار مدرسه ما بود...

شهيد مهندس پاسدار رضا ترازي ...

مدرسه حالي ديگر داشت

خداوند روحشان را قرين رحمت قرار دهد

در اين باره شعري گفتم:

ذهن ها در پي خطي نامضبوط

مي شكستندت

هيچ كس نفهميد كه كبوتر

در مدرسه پايان يافت

با پروبال شكسته به زمين افتاد

چه صدايي بود؟

شكست...

دل پاييزي مادري ترك برداشت

چه هواپيمايي

يك شهيد مي آيد...

و من از شوق

دلم مي خواهد

پر كشم سوي غريبي حياط...

شازده كوچولو واقعاً نماد يك بچه ساده است كه در عين سادگي خود معناي زندگي را بيش از بعضي از آدم بزرگايي مي دونه كه به قول خودشون موهاشونو تو آسياب سفيد نكرده اند.

اين كتاب شخصيت بيشتر آدم بزرگا رو نشون مي ده كه فقط ارقام را دوست دارند. و فقط دوست دارند زندگي و هر چيز قشنگي را با رقم هاي اسكناسي اندازه گيري كنند.

اما شازده كوچولو تمام دنياش يك سياره يك كمي بزرگتر از خودش و سه تا آتشفشان كه فقط تا زانوهايش مي رسند و يك گل سرخ است...

       (راستي شازده كوچولو از دوسنت اگزوپري)

به چشم کسانی که پرواز را نمی فهمند هر چه بیشتر اوج بگیری کوچک تر می شوی.