شريعتي يك مثنوي معنوي بود. شمعي است در تمام دوران.
آزادگي را مي جست. در سنگ هاي اهرام... در فريادهاي علي... در

حرف هاي معلمش... و در نگاه تمام انسان ها.
اما حرف هايي بود كه او هر چه تلاش مي كرد، نمي توانست با كلمات بيان كند. شريعتي «يعني حرف هايي كه براي نگفتن» داشت.
خودش مي گفت:
                   «  هنگامي كه يك انسان بزرگ را مي شناسيم، كه در زندگي موفق زيسته است، روح او را در كالبد خويش مي دميم و با او زندگي مي كنيم.و اين ما را حياتي دوباره مي بخشد!»

و اگر تو او را بشناسي، روح او را در كالبد خويش مي دمي. و با او زندگي مي كني. و اين تو را حياتي دوباره مي بخشد. و هويت و انسانيتي دوباره.

سرشت او با فلسفه، حكمت و عرفان عجين است.از كوچكي فيلسوف بود.
با مترلينگ و بايزيد و شبستري و ... زيست. او برگزيده ايست از تمام مردهاي بزرگ تاريخ. كه خداوند او را براي عصر ما، عصر انسان هاي پول پرست بيهوده فرستاد. و براي عصري كه انسان هاي جز «حيوان هاي دو پا» نيستند.

« راست مي گفت آن نويسنده ي آشناي من، كه من چشم هايم هميشه نيمه

باز است، و « مي خواهم بگويم كه هيچ چيز و هيچ كس در اين دنيا

وجود ندارد، كه ديدنش به باز كردن تمام چشم بيرزد»!

روز اول را درس نمي خواني. خوش به حال هر كس كه از دين و زندگي خلاص شده. روز دوم ا هم با كتاب جلوي تي وي و ماهواره و هملت مي نشيني. و شب هم مي نشيني با خستگي تا دو و نيم شب مي خواني. عجب خريتي.(ببخشيد ها!) بعد از اين همه خوندن و حرص خوردن. مي روي سر امتحان. چشمات چهارتا مي شود. چند تا فحش به خودت مي دهي كه اينقدر خوندي و اين امتحان نيم نمره نيم نمره ، حسابي حالت را مي گيرد. ده دقيقه اي تمام مي كني و يه ربع هم محض ضايع نبودن مي نشيني سر امتحان . و مي آيي خانه.

 پارك كنار مدرسه چشمك مي زند. چه هوايي گرمي! ولي چه مناظري كه در اين پارك نمي بيني! از تجمع پسران معتاد تا سرنگ هاي كنار پارك. دلت مي سوزد...

جنايت و مكافات را تمام كردم. چقدر دوست داشتم جاي راسكلنيكف بودم. من از اونايي هستم كه داستايوفسكي مي گويد رنج كشيدن را دوست دارند. دلت براي سويدريگايلف مي سوزد كه با يه تير خود را خلاص كرد. اما انگار فئودور خان خود هم از آخر قصه خوشش نيامد. آخر هميشه كه خوشبختي نيست. البته رعيت جماعت بعضي چيزها را نمي فهمد.

 الان مي گوييد عجب انسان خودخواهي . مگر عهد مظفرالدين شاه است كه رعيت و سرور داشته باشيم.

نه جانم. گاهي آدم ها خود را رعيت مي كنند.

تازگي ها خدا را گم كرده ام. تو مي داني كجاست؟

اشك در حلقه ي چشمت شد و تدبير نكرد

درد دامان تو را چاره و تعبير نكرد

دست در زلف گرانش زدي اما چه رسيد؟

هر چه گفتي ز غمت ناله ي شبگير نكرد