1.امروز دو تا گنجشك داشتند با هم مي جنگيدند. البته يكي از آنها خيلي بدجنس بود. بال اون يكي را مي گرفت. بدبخت آويزون شده بود.
شاعر ميگه:

به چشم خويش ديدم در گذرگاه        كه زد بر جان موري مرغكي راه
هنوز از صيد، منقارش نپرداخت    كه مرغ ديگري آمد كار او ساخت

2. وحشيانه ترين منظره عمر خود را ديدم كه آقا كامران با گزارش خود نشان داد. تنبيه معلم تا سر حد جنون!
اميدوارم اين معلم ها كه نمونه اش را خيلي جاها و در مدرسه خودمان هم ديده ايم از بيخ و بن كنده بشه!اينها معلم نيستند.
به نظر من بايد اعتراض شديدي به آموزش و پرورش بشه كه هر معلمي را هر بي صلاحيت و وحشي را معلم مي كنند. ببخشيد بد حرف زدم. اين گزارش خيلي تاثير داشت. انگار آدم با تمام آرزوهايش خورد مي شود.

3. تازگي جنايت و مكافات را مي خوانم ... نمونه اي از واقعياتي است كه در طبقات پايين ديده مي شود. فقر، مكافات، بيماري، جنايت... داستايفسكي انسان را مجبور مي كند با او راه بيايد. و قهرمان داستان او را لمس كني. و همراه با او گريه كني. قتل كني. متنفر بشي و...
جنگ و صلح هم در صف كتاب ها است. بايد بخوانمش.
نمايشگاه كتاب هم تمام شد. تا سال بعد...

4.
            خدا روستا را...!
                       بشر شهر را...!
                        
              ولي شاعران آرمانشهر را آفريدند.
          
                   كه در خواب هم
                     خواب آن را نديدند.                         قيصر امين پور
5. خدانگهدار...

اين هم از خودم:
مگر كجاست خدايت؟
به روي سنگ كبود؟
به روي لاله ي سرخ؟
و يا هميشه حضورش براي تو گنگ است؟
و تو كلاف گره خورده اي به روي چنار...
نماز تو به روي كدام تابوت است؟
به زير كدامين سنگ بي نام و نشان؟
هميشه فاصله ايست بين خواب و بيداري
هميشه هيچ چيز نبوده هيچ و محال
فلاسفه ي شهر را به گرد آريد
از او بپرسيد جاي سنگ قبر و طواف
بپرسيد چرا خواب تو چنين خسته است
بپرسيد چرا اين همه چرا چرا؟

قررررررررررررربونتون ...
خدا پشت و پناهتون...

سن : در انفوان جواني، ميره تو 18

نام: مهتا......... مثل ماه.

اي دختر بهشتي ارديبهشتي..............
ميلاد بهاريت مباركككككككككككككككككككككككككك
اگه مشكلي كه هست نبود يه هديه خوشگل از طرف من داشتي.......
اما چه كنم كه روزگارررررررررر يه كم بي معرفت شده.
تو كه از اون فاصله دور واسه من هديه فرستادي و منو شرمنده كردي.
منو ببخش و اين هديه ناقابل رو از من قبول كن.
حالا همه دستا بالا......     
دست دست دست....... تولد تولد تولدت مبارك
                                   مبارك مبارك تولدت مبارك
                    بيا شعمارو فوت كن
                                    كه صد سال زنده باشي.....
okkkkkkkkkkkkkkkkkkk
مي بينيد همه ارديبهشتي ها گلند..... ماه..... يه تيكه جواهر...
دوستاي منند ديگه.
از قديما گفتن دوري و دوستي........
اين دومين تولديه كه يه گوشه اي از دلت من هم توش هستم.
كاش تو تولدت يه شمع هم جاي من بذاري روش.

تقديم به مهتا:
(شعر خودم رو برات آف مي زنم)

گزيری ندارم که شعری بگويم

دل نازکت را به نحوی بجويم

بگويم که پشتم به خورشيد گرم است

زمانی که گل می کنی روبرويم

وحالا در اين قحطی آب واحساس

دلم را کجا -مثل دستم - بشويم؟

از اول تو بی پرده با من نگفتی

که بی پرده حالا من از خود بگويم!

من از تشنگی های خود با تو گفتم

واز مخزن بغض ها در گلويم

جواب تو تکرار تلخ عطش بود

و سنگی که لغزيد سوی سبويم

گل لحظه ها را-به مفهوم مطلق-

اجازه ندادی کنارت ببويم

اجازه ندادی که چشمت بيفتد

به چشم سکوت من و های و هويم

وحالا.............

تو با برق الماس چشمت clickكن:

بميرم؟ بمانم؟ بخندم؟ بمويم