این روزها هوا بدجوری ستم می شود....
این جمله توی دهنم افتاده: هوا بس ناجوانمردانه سرد است.
صبح ها وقتی می روم مدرسه، کلاغ های پارک کنار مدرسه تجمع کرده اند و با آن چشم های موذیشان بدجوری نگاه می کنند و من که ترس و نفرتم از کلاغ با هم می آمیزند به سرعت از کنارشان رد می شوم و تلو تلو از سرما و خواب آلودگی به طرف مدرسه می روم.
بعضی صبح ها خیلی خلوت است امّا یک روز با خواهر می رفتیم مدرسه که از هر طرفی یه نفر میومد و یه اتفاقی افتاده بود...... ماشینی که چرخش رفته بود توی جوب... از اون طرف کارگران شهرداری می آمدند که چند تا کیسه زباله از توی ماشینشان افتاد... زوجی جوان... مردی که نمی دانم خودش عصایی قورت داده بود و یا عصایی به قورتش داده بودند(!)... سرویس های مدرسه...و...و...و... خنده ام گرفته بود از این همه شلوغی.
امروز فیلم شعبده باز جالب بود کمی به فکر رفتم و دیدم که شاید ما هم بتوانیم زمان را آهسته کنیم. مثلا اگر اون روز من می توانستم یک اسلوموشن از اون جماعت باعجله بگیرم چه حالی می داد.
ما الان علاوه بر دوگانگی دوران نوجوانی در دوگانگی کنکور فرو رفته ایم. میگم واسه ما کنکور حذف میشه یا نه؟

*************************
تازگی ها نمی توانم شعر نو بگویم. خیلی حالم را می گیرد. آخه خیلی بد است. بخواهی احساساتت را بریزی بیرون اما در فکر جور کردن قافیه باشی....:

دیشب در این دمای سرد یک ستاره می تابید
بیمار و بی توان و کم سو به خود می بالید
کم کم چقدر ساکت و بی صدا گذشت
هرچند اگر هم ماه هم آفتاب می خوابید
هم با خودش زنجیر خود را به دوش برد
هم مثل مرغ من به صبح بی صدا می نالید

بازی اول والیبال را با دو گیم بردیم
این والیبال می ارزید به دیدن یک دوست قدیمی و حس نوستالژی قشنگی از دوران طفولیت...
اجرای پیرآمید در جشن عالی شده بود......
راستی حال کردین آقا کامران تو پست قبلی یه شعر واسم نوشته؟

********************************************************
لطفا دو سه سطر زندگی قرض بگیر
لای کلمات مرده را درز بگیر
نگذار به مردن دلم پی ببرند
این شاعر مرده را خودت فرض بگیر
                                            
                                        جلیل صفر بیگی